“Ik had gewoon trek in dat taartje!  En mama zegt altijd dat je vanuit liefde moet leven, dus dat deed ik. “

We zitten aan tafel. Mijn oudste dochter is verontwaardigd. We hadden die middag een verjaardag gehad en zij had als enige van de familie een vies taartje gekregen! Toen ik vroeg hoe dat zo was gekomen, vertelde ze ons dat haar zusje het allerlaatste stuk lekkere taart voor haar neus had weg gekaapt.

Ik vraag de jongste om uitleg. Zonder bikken of blozen vertelt ze ons: “Ja, ff serieus mam. Er lagen nog 2 stukjes…..1 vet lekkere stroopwafeltaart en nog een stukje dat ik echt niet lekker vond. Toen ze vroegen welk stukje taart ik wilde, wees ik natuurlijk die lekkere aan. Daar had ik echt trek in! “

De oudste kijkt boos haar richting op. “Jij denkt alleen maar aan jezelf. Ik zat naast jou en jij vraagt niet eens of ik die lekkere taart wil! ” “Nu kreeg ik dat vieze stuk taart! . “

Ik ben benieuwd hoe dit gesprek verder gaat verlopen. Ik ken mijn dochters zo goed. Ze zijn zo verschillend. Waar de ene soms iets te vaak precies zegt wat ze denkt en van daaruit handelt, is de ander veel meer  op de achtergrond. Het gesprek gaat verder……

“Ja, nou…..mama zegt het toch ook altijd:  Je moet uit liefde voor jezelf leven. En dat doe ik gewoon! “(aldus de jongste) Mijn man schiet in de lach en kijkt mij met een schuin oog aan.” Tja mama, leg nu maar eens uit hoe dit in jouw visie past, want dit is wat jij de meiden nu leert.”

Tja……is het echt egoïstisch dat zij niet eerst vroeg of de oudste liever dat taartje had gewild? Is het zo dat je altijd eerst de ander moet vragen? Is het zo dat je jezelf altijd op de tweede plek moet zetten? 

Ik herken het bij mezelf van vroeger: Netjes op mijn beurt wachten. Iemand anders voor laten gaan. Een ander laten kiezen in plaats van zelf zeggen wat ik wil.  Zeggen dat het mij niet uitmaakt. enz. 

“Ik kon toch niet raden dat jij dat stukje taart ook wilde? Dan had je het op dat moment gewoon moeten zeggen tegen mij. Nu kan ik er niets meer aan doen, die taart zit al in mijn buik.” Daar heeft de jongste een punt. Het moment dat er iets aan veranderd had kunnen worden, is  al voorbij. Zij handelde vanuit zichzelf, zonder boze bedoelingen. Gewoon omdat ze trek had in dat lekkere taartje. De oudste voelde zich in dit voorbeeld gepasseerd en was daardoor teleurgesteld, maar sprak niet uit wat ze wél graag had gewild.

Als er eigenschappen zijn bij anderen waar jij je stiekem aan ergert, zegt dat vaak ook iets over jezelf. Meestal zijn het eigenschappen die bij jou niet op de voorgrond aanwezig zijn en waar je dus nog iets zou kunnen leren. 

Dus tja……in dit geval handelde mijn jongste dochter inderdaad vanuit liefde voor zichzelf. Is zij dan een egoïst? Ik vind van niet. Ze kan goed aangeven wat ze wél wil en hoe fijn is dat ! En de oudste had, vanuit liefde voor zichzelf, kunnen aangeven wat zij op dat moment graag had gewild……want ook dat is uit liefde voor jezelf leven. 🙂 

En jij…..leef jij al vanuit liefde voor jezelf?


lachende kinderen met hun moeder.