De brug

Ik sta voor een brug en ik heb de keuze om verder te gaan; een stap verder; een verdiepingsslag maken; een laag dieper met mezelf in verbinding. Maar ik durf nog niet. Ook al weet ik dat het aan de overkant mooi is en dat ik me er heel fijn ga voelen. En dus sta ik nog steeds met 1 voet op die brug en blijf ik wikken en wegen over voors en tegens; wetende dat dit me niets gaat opleveren; alleen maar uitstelgedrag.

Wanneer maak je de juiste keuze, wanneer weet je of wat je kiest het juiste is. Rekening houdend met iedereen om je heen, kun je dus nooit een keuze maken die helemaal bij jou past. En als je dat blijft doen, zal je nooit weten hoe het voelt. Hoe het voelt om 100 procent hetgeen te doen waar jij als persoon van gaat stralen.

Omdat het egoïstisch voelt? Of omdat je bang bent om wat anderen ervan zullen denken, of omdat je bang bent om alleen te zijn? Er zijn wel honderden redenen te bedenken waardoor je jouw keuze niet hoeft te maken.

Als je durft te kiezen, voor jezelf, voor je hart, voor je ziel dan zal er een oerkracht loskomen waarvan je niet wist dat je die in je had zitten. Omdat deze verstopt zit, diep van binnen, onder al die laagjes van onnodige angst.

Dus wanneer ga jij die brug over?

cropped-foto68.jpg